Johann Paul Wallot (ur. 26 czerwca 1841 do wnętrza Oppenheim am Rhein, zm. 10 sierpnia 1912 do wnętrza Langenschwalbach) – niemczyzna architekt orędownik włoskiego neorenesansu. Budowniczy gmachu Reichstagu do wnętrza Berlinie.Po ukończeniu studiów do wnętrza Darmstadt oraz Hanowerze, do wnętrza 1861 przybył aż do Berlina, dokąd podjął naukę do wnętrza berlińskiej Akademii Budowlanej . Następnie pracownik do wnętrza pracowniach Heinricha Stracka oraz Friedricha Hitziga , oraz ponadto Martina Gropiusa oraz Richarda Lucaego . W 1868 podjął podróże studialne aż do italianiec oraz Anglii . Po powrocie osiadł we Frankfurcie powyżej Menem, otwierając własną pracownię architektoniczną . Wznosił budynki mieszkalne oraz kupieckie, których fasady projektował do wnętrza stylu romańskim spośród ornamentyką renesansową . W 1872 po trafienie pozostały pojechał aż do Włoch. Po powrocie uczestniczył do wnętrza wielu konkursach. W 1876 otrzymał pierwsza nagrodę do wnętrza konkursie na makieta zabudowań cmentarza do wnętrza Dreźnie oraz do wnętrza 1881 trzecią nagrodę do wnętrza konkursie na makieta mostu Stephanienbrücke do wnętrza Wiedniu .Po powstaniu II Rzeszy Niemieckiej do wnętrza 1871 aż do Reichstagu dołączyli parlamentarzyści państw południowoniemieckich oraz dotychczasowa chata negacja logiczna była wstanie ulokować wszystkich posłów. W 1871 powołano aż do życia parlamentarną komisję budowy Reichstagu, która otrzymała praca przygotowania budowy nowej siedziby parlamentu Rzeszy (niem. Reichstagsgebäude) .Problemy napotkano do wnętrza tym momencie przy wyborze odpowiedniej działki budowlanej. Po krótkich poszukiwaniach komitet zdecydowała o budowie po wschodniej stronie Königsplatz, dzisiejszego Placu Republiki (niem. Platz der Republik). Jednak do wnętrza miejscu tym stał dwór hrabiego Atanazego Raczyńskiego, pruskiego dyplomaty oraz dziedzicznego członka pruskiej Izby Panów . Komisja założyła, iż jej plany otrzymają posiłki cesarza oraz co zbytnio tym idzie zgodę Raczyńskiego oraz do wnętrza 1872 rozpisała współzawodnictwo internacjonalny na gmaszysko Reichstagu do wnętrza tym miejscu. Konkurs, do wnętrza którym wzięło frakcja powyżej stu architektów (ok. 1/3 spośród zagranicy ), został rozstrzygnięty do wnętrza lipcu 1872. Wygrał makieta Ludwiga Bohnstedta spośród Gothy. Projekt ów spotkał się spośród powszechnym uznaniem, wprost przeciwnie negacja logiczna mógł zostawać zwieńczony ze względów organizacyjnych. Hrabia Raczyński wzbraniał się zdecydowanie nim sprzedażą parceli, oraz cesarz Wilhelm I negacja logiczna skłaniał się w odniesieniu do wywłaszczeniu, chociaż elekcja lokalizacji uważał zbytnio odpowiedni. Po śmierci hrabiego Raczyńskiego do wnętrza 1874, pierwotna sprawa lokalizacji parlamentu po wschodniej stronie placu wydawała się istnieć bliska realizacji. Jednak negacja logiczna wcześniej po wieloletnich negocjacjach spośród synem hrabiego Karolem Edwardem Raczyńskim udało się pobrać działkę do wnętrza zamian zbytnio wysokie kompensata .W grudniu 1881 Reichstag zdecydował się zakupić działkę Raczyńskiego. Żywo dyskutowano kwestię powierzenia prac prócz konkursem Ludwigowi Bohnstedtowi, tak aby zmodernizował oraz zrealizował osobisty zakończony zwycięstwem makieta spośród 1872. Jednak do wnętrza lutym 1882 zdecydowano się na rozpisanie nowego konkursu, tym razem, na prośbę Związku Niemieckich Architektów oraz Inżynierów, tylko o zasięgu narodowym. Wysoka rekompensata pieniężna gwarantowała szerokie zamiłowanie konkursem. Również Bohnstedt przystąpił aż do rywalizacji, aczkolwiek jego makieta pozostawał bez szans. Pośród 190 nadesłanych prac wyłoniono para zwycięskie projekty: Paula Wallota oraz Friedricha von Thierscha spośród Monachium. Ponieważ aczkolwiek Wallot uzyskał większą stan głosów zbytnio (19 spośród 21), owo Pan otrzymał zlecenie publiczne .W 1883 Wallot przeniósł się aż do Berlina, tak aby kamerować budowę gmachu . Kamień węgielny przy budowę położono 9 czerwca 1884 .Wallot rozwijał makieta do wnętrza powszechnym do wnętrza tamtym czasie stylu historycznym: architektura zewnętrzna bazowała na włoskim renesansie (prezentując modła neorenesansowy), połączonym spośród elementami renesansu niemieckiego, neobaroku oraz ponadto modnymi do wnętrza tamtym czasie konstrukcjami spośród żelaza oraz patrzałki (kopuła). Architektoniczna uogólnienie Wallota negacja logiczna była pozytywnie odbierana na mocy jemu współczesnych. Tradycjonaliści odrzucali elementy modernistycznej kopuły, oraz młodsi krytycy negacja logiczna mogli zatwierdzić masywnego, neorenesansowego prostopadłościanu. Szczególnie dotkliwą krytykę wyraził do wnętrza 1922 wcześniejszy architekt miasta Berlina Ludwig Hoffmann, nazywając budowla "karawanem pierwszej klasy" (niem. Leichenwagen erster Klasse) . Wilhelm II, odkąd 1888 urzędujący cesarz, spośród początku puder nadzwyczaj zasadny punkt widzenia aż do budowy Reichstagu. Popierał Wallota, do wnętrza podobny sposób do wnętrza kwestii lokalizacji kopuły, tymczasem ta miała istnieć wyższa aniżeli 67-metrowa kopuła berlińskiego pałacu miejskiego (niem. Berliner Stadtschloss) oraz była wyrazem żądań nielubianego na mocy cesarza parlamentu. Od ok. 1892 widoczna była aczkolwiek narastająca wstręt monarchy aż do projektu, kto wyrażał się o nim: "szczyt braku smaku" (niem. Gipfel der Geschmacklosigkeit) , “całkowicie niefortunna kreacja” (niem. völlig verunglückte Schöpfung) oraz chociażby incognito jak “małpiarnia Rzeszy” (niem. Reichsaffenhaus) . Wobec Wallota odczuwał wyraźną osobistą awersję, po tym w charakterze architekt odmówił przeprowadzenia kolejnych zmian do wnętrza projekcie . Odmówił przyznania architektowi wielu odznaczeń, aż do których ów był nominowany . Swojemu zaufanemu Philippowi zu Eulenburgowi zwierzał się do wnętrza liście, iż udało mu się znieważyć Wallota w toku osobistej audiencji .Ostatni zwornik budowli położono 5 grudnia 1894. W ceremonii otwarcia gmachu uczestniczyło wojsko. Wallot sam jeden oprowadził kilka cesarską po nowej siedzibie parlamentu. Oficjalnie Wilhelm II wypowiadał się pozytywnie o budowli. Wallot został wyznaczony tajnym radcą budowlanym .Wallot, zniesmaczony ciągłymi konfliktami, jakie narastały naokoło budowy oraz gotowego do wnętrza tym momencie gmachu, objął profesurę na Akademii Sztuk Pięknych oraz do wnętrza Wyższej Szkole Technicznej do wnętrza Dreźnie (1884–1911) . Do swojej śmierci do wnętrza 1912 pozostał aczkolwiek konsultantem do wnętrza sprawach wyposażenia oraz dzieł sztuki na rzecz Reichstagu.